Friday, May 25, 2012

የኛ ሰው በላስ ቬጋስ (ክፍል ሁለት)

(PDF):- ባለፈው እትም ስለ ቁማሯ ከተማ ላስ ቬጋስ ሚጢጢ ጨዋታ ጀምሬላችሁ ነበር። እንዲያውም “ስለ ሁለቱ (ስለ ኢትዮጵያዊው ጻድቅ ስለ “ጥቁሩ ሙሴ/ ሙሴ ጸሊም” ቤተ ክርስቲያን ጨምሮ) እና ሌሎች ቀሪ የቬጋስ ጉዳዮች አካፍላችኋለሁ። ዕድሜ ይስጠንና።” ብዬ ማቆሜን አስታውሳለኹ። ከማያልቅበት መዝገቡ ዕድሜ ከቸረኝ ዘንዳ እኔም ከመዝገበ-ልቡናዬ በብዕሬ ጫፍ እየጠለቅኹ በዓይነ ልቡና ላስጎብኛችሁ።

Saturday, May 19, 2012

የኛ ሰው በላስ ቬጋስ


(ክፍል አንድ/ PDF)

ወደ ላስ ቬጋስ ስሔድ ይህ ለሁለተኛ ጊዜ ነው። በመጀመሪያው ጉዞዬ ወደ ከተማይቱ የገባኹት በቀን ነበር። አሁን ደግሞ በማታ። አውሮፕላኑ ለማረፍ ሲግደረደር፣ በግማሽ ክንፍ ከተማይቱን ሲዞር ላስ ቬጋስ ሰፊ ደረቷን ሰጥታ ተንጣልላ ትታያለች። በረሃማዋ የአሜሪካ ገነት፣ የቁማር ከተማ። በቀን ሲመለከቷት ዙሪያዋን ጭው ባለው በረሃ ውስጥ ተሰድረው በተሰለፉ የዓለት ኮረብቶች ተከብባለች። ሙቀት እንጂ ልምላሜ የሚባል ነገር የለባትም። ክሽን ብለው የተሠሩት መንገዶቿ በሌሎች ከተሞች ከማውቃቸው መንገዶች በተለ መልኩ ሰፋፊዎች ናቸው። የላስ ቬጋስ ትንሽ የሚባለው ጎዳና የሌሎቹ ከተሞች ዋና መንገድ ሊሆን ይችላል። ደግሞም መልክዓ ምድሩ ለ….ጥ ያለ ሜዳ ስለሆነ ሁነኛ ባለሙያ በደብተር ላይ ያሰመረው መስመር እንጂ በውን ያለ መንገድ አይመስልም።

Tuesday, May 8, 2012

አፍንጫ ሲመታ ዓይን የማያለቅስበት ዘመን


(ወልደ ኤስድሮስ ዘልደታ/ PDF)
ተረቱ እንዲህ ነበር “አፍንጫ ሲመታ ዓይን ያለቅሳል።” ይህ ተፈጥሮአዊ ነው። ሁለቱ የሰውነት ክፍሎቻችን ባላቸው ተፈጥሮአዊ ትስስር ምክንያት የአንዱ ስቃይ ለሌላውም ህመም ነውና አፍንጫ ላይ የወደቀው ዱላ ዓይንን የብሶቱን ልክ በእንባ እንዲገልጥ ግድ ይለዋል። በቃ ትስስራቸው ጥልቅና ጥብቅ ነው። እንኳን ይቅርና የሁለቱ ዓይኖቻችን አካፋይ ድንበር ሁኖ የተቀመጠው የቅርብ ጎረቤት የሆነው አፍንጫ ተመትቶ ዱላው በየትኛውም የሰውነታችን ክፍል ቢያርፍም ዓይን ሆዬ የተጎዳ ጓደኛውን የስቅይ ጩኸት አብሮ መጮሁ አይቀርም- በእንባው።