Wednesday, July 23, 2014

አገራቸው ለናፈቃቸው ሁሉ፤

በዓመት በዓመት አንድ ሰሞን፣ አለው የአገር ናፍቆቴ ጫፍ የሚደርስበት። በየቀኑስ መቼ ጠፍቶ ለነገሩማ። ግን የዚያ ሳምንት ይለያል። ልክ እንደ መንግሥት የሰኔ ወር በጀት መዝጊያ የኔም ናፍቆቶች በጀት መዝጊያ አላቸው መሰለኝ። ያጣድፉኛል። ምንም ባረገው አይለቀኝም። ውስጤን በሰው አምሳል ብስለው፣ ዓይኖቹ ሲያለቅሱ አየው ነበር። ውስጥ ሲያለቅስ በደንብ ይሰማል ለካስ።
ከአለቃ ለማ ኃይሉ ወልደ ታሪክ - ለራሴ እንድትሆን በተቀጠቀጠች ግጥም እንዲህ እላለኹ፦
 “ተደርጎ ያውቃል ወይ እንዲህ ያል  ሥርዓት፣
ልቤ ከአገር ቤት እግሬ ከስደት።”

ይቺን የአለቃ ለማን ግጥም የዛሬ ዓመትም በዚሁ የናፍቆት በጀት መዝጊያ ሰሞን ጽፌያት ነበር፡፤ ይኸው ጊዜዋ ደረሰ መሰል። ደገምኳት።
ጭራሽ ደግሞ ከሰሞኑን ድንገት የሰማሁት ባለ መሲንቆው ቻላቸው አሸናፊ፣ ከጭንቅላቴ ተተክላ በቀረች ዘለላ ግጥም፤
“እትብቴ ከወዲያ መቃብሬ ወዲህ፤
በተወለድኩበት አልኖርኩም ከእንግዲህ” ይላል።

ባገሩ ያለው ሰው ፈግጎ የሚሰማት እንዲህ ያለ ግጥም፣ ባዕድ ምድር ላለው ግን ክው ድርቅ የምታደርግ ልብ ነቅናቂ ነገር ትሆናለች። ያው ናፍቆት ነዋ። በዚህ ሁሉ ናፍቆት ላይ እንባ በሞላ ዓይናችን በስስት የምናየውን የወገናችንን መከራውን መስማት ደግሞ በእንቅርት ላይ ጆሮ ደግፍ ይሆናል። ወፍ በርራ ብትሔድ ጎጆዋ ካልፈረሰ ተመልሳ ትመጣለች። ድጋሚ እንዳትመጣ የሚሻ ክፉ ሰው ብቻ ነው ጎጆዋን የሚያፈርስባት። ልቧ በሐዘን ተሰብሮ እንደወጣች የምትቀረው ያኔ ነው። እኛም ወፎች ነን፤ ጎጇችን ሲፈርስ ነው ትልቁ ሐዘናችን። ጎጇችንን አታፍርሱ ማለታችን ለዚያ ነው። አገሬን አትንኩ፣ ጎጆዬን አታፍርሱ ማለቴ ለዚህ ነው። ናፍቆቴ ሲመጣ በልቤ እያሰብኳት የምጽናናባት ሕልሜን አታበላሿት፣ አገሬን አትንኳት፣ ጎጆዬን አታፍርሱብኝ።

2 comments:

daniel said...

dn efram seleager nafikot mesaf tabezalek mechem yederseben new meslegn ega yeagerbet ligoch yeager nafikot aygeban.lemanegawm hager beselam endiageba emgelialew.

Anonymous said...

የእትብት ነገር መቼም ሁሉን ሰው ነው እንደዚህ መላ የሚያሳው ስለዜህ አገርን የመሠለ ነገርማ የት ይገኛለ አልሆን ብሎ ነው እንጂ